Συμφωνικό Σκίτσο (κυριολεκτικά) .... με το HighC

Χρησιμοποιώντας κάποια φτωχικά δείγματα οργάνων (samples), και τις σχεδιαστικές δυνατότητες του HighC, σκιτσάρισα αυτό το μικρό συμφωνικό μέρος, πιο πολύ για να τεστάρω το ίδιο το πρόγραμμα. Το αποτέλεσμα ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα η συμπεριφορά των δειγμάτων μέσα στο σχεδιαστικό περιβάλλον. Αν και χρησιμοποίησα μία νότα-δείγμα για κάθε όργανο, το ακουστικό αποτέλεσμα, καθώς το χειριζόμουν σε όλη την έκταση του κάθε οργάνου, ήταν ικανοποιητικότατο. Το HighC αποδεικνύεται ένα σπουδαίο εργαλείο για μια γρήγορη διερεύνηση της φόρμας και της ενορχηστρωτικής δράσης. Επίσης, η αποτύπωση μίας μουσικής φράσης, αλλά και ολόκληρων κινήσεων ηχητικών όγκων με όρους σχεδιαστικούς, επιτρέπει ώστε το παιχνίδι των μικροτονικών αναζητήσεων να πραγματοποιείται με ιδιαίτερη άνεση.

Σπουδή στο HighC No 13

μια φανταστική βαρκαρόλα για ένα φανταστικό πιάνο

Η λέξη "φανταστική", στην τρέχουσα γλώσσα,  έχει απωλέσει την κυριολεκτική σημασία της και έχει καταστεί συνώνυμη με τις λέξεις "υπέροχη", "πάρα πολύ ωραία". Στον υπότιτλο του κομματιού αυτού, η λέξη "φανταστική" χρησιμοποιείται κυριολεκτικά, οπότε "μια φανταστική βαρκαρόλα" σημαίνει "μια βαρκαρόλα τής φαντασίας [μου]". Στη φράση "φανταστικό πιάνο", όμως, η σημασία τής λέξης "φανταστικό", διόλου δεν θα πείραζε, εκτός του να εκληφθεί κυριολεκτικά, να σημαίνει παράλληλα και το υπέροχο. Κι αυτό επειδή το "υπέροχο" περιβάλλον τού HighC επιτρέπει το εικονικό χόρδισμα ενός πιάνου με την ευκολία που κάποιος απρόσκοπτα κάνει κάτι στον χώρο τής φαντασίας του. Το πιάνο αυτό τής φαντασίας [μου] είναι μικροτονικά κουρδισμένο, έτσι που δεν μπορεί να κουρδιστεί μικροτονικά ένα πιάνο τής πραγματικότητας, χωρίς να χρειαστούν πολλές ώρες προετοιμασίας. (Ο λόγος, βέβαια,  της χρήσης τού ηχοχρώματος του πιάνου, σε μία μικροτονική ηλεκτρονική σύνθεση, δεν είναι άλλος από το ότι, όπως πιστεύω, την καθιστά ακόμα πιο εξωτική στο άκουσμα, μιας και το πιάνο είναι από τα όργανα που κατ' εξοχήν έχουμε συνηθίσει να είναι "καλά συγκερασμένα".). Όμως, το κομμάτι αυτό αρέσκομαι στο να το θεωρώ ως ένα πρόπλασμα για ένα κομμάτι που φιλοδοξώ να γράψω για ένα πιάνο τού ...  πραγματικού κόσμου. Και εκεί η δυσκολία δεν βρίσκεται στο να προβλέψεις όλες τις λεπτομέρειες του χορδίσματος του πιάνου και να γράψεις το κομμάτι. Η δυσκολία τού πραγματικού κόσμου είναι ότι με πολύ δικό σου κόπο σού παραδίδεται ώστε να πραγματοποιήσεις αυτά που σχεδίασες αρχικά στη φαντασία σου και μετά κατέγραψες στο χαρτί. Δηλαδή να σου προσφερθεί ένα πιάνο, σε μία αίθουσα συναυλιών (στο καλύτερο όνειρο σου), που θα σου επιτραπεί να το κουρδίσεις όπως θέλεις, και να παραμείνει έτσι κουρδισμένο ώστε ένας πιανίστας (ή μία ωραία πιανίστα ακόμα καλύτερα) να μελετήσει το κομμάτι και μετά να το παρουσιάσει ή  να το ηχογραφήσει.  To HighC λοιπόν ταιριάζει μια χαρά στην τεμπέλικη φύση μου. Κι αυτό επειδή όλα αυτά που θεωρώ δυσκολίες τής πραγματικότητας θα μπορούσα κάλλιστα να τα πραγματοποιήσω στο χώρο τού δωματίου μου με θύματα το πιάνο μου και την υπομονετική γυναίκα μου (και ακόμα χειρότερα με εμένα εκτελεστή).

adoramus, σπουδή αρ. 12 με το HighC

Δοκίμασα μιαν ζωγραφική αντίστιξη μελωδιών και συμβάντων πάνω σε κλίμακες που έχουν φτιαχτεί με βάση το 1/4 του τόνου, προσπαθώντας να αποδείξω ότι οι συνηχήσεις που προκύπτουν είναι εύηχες, κάτι που ούτως ή άλλως είναι θέμα γούστου.....



αφιερωμένο στον δάσκαλό μου Θόδωρο Αντωνίου για την ονομαστική εορτή του.

"ζωγραφίστηκε με το πρόγραμμα HighC"

HighC σπουδή Νο 11

Το κομμάτι αυτό, φτιάχτηκε με το HighC 2.7. Ως βασικό υλικό χρησιμοποίησα ένα κομμάτι μου από τα "17 fragmenta" για σόλο τσίμπελ, το οποίο έχει ερμηνεύσει η Αγγελίνα Τκάτσεβα. Με την εντολή INSERT AUDIO FILE το εισήγαγα στο περιβάλλον του HighC και επεξεργάστηκα διάφορα αποσπασμένα και κλωνοποιημένα τμήματά του, αλλάζοντας την κυματομορφή τους (waveform) και την περιβάλλουσα (envelope). Το ίδιο έκανα και με μερικά δείγματα κρουστών και clusters φωνών. Χρησιμοποίησα και μερικές κυματομορφές του προγράμματος. Όσο για το βίντεο, πήρα μια σειρά φωτογραφιών του Πετεφρή, από αυτό το ποστ, και το "δούλεψα" στο Windows Movie Maker. Το συνολικό αποτέλεσμα, ίσως παραπέμπει σε ένα χιουμοριστικό θρίλερ, αλλά κάπως έτσι μου μοιάζει (εξ αποστάσεως) κάθε "ραντεβού με την έμπνευση".

HighC σπουδή Νο 10

Ο Thomas Baudel έφτασε αισίως στην version 2.7. του HighC. Η καινούργια version, μεταξύ πολλών άλλων καινοτομιών δίνει τη δυνατότητα εισαγωγής waves, διαχείρισής τους με τα εργαλεία του προγράμματος και επεξεργασίας μέσω ανασχεδιασμού του envelope. Έφτιαξα ενθουσιασμένος αυτή τη μικρή σπουδή, για να παίξω με τα νέα εργαλεία. Την αφιέρωσα στον T.Baudel.

HighC σπουδή Νο 8, ΤΡΕΙΣ ΕΠΙΚΛΗΣΕΙΣ

Το κομμάτι αυτό ζωγραφίστηκε στο HighC και επιζωγραφίστηκε με προηχογραφημένα δείγματα (samples) και με φράσεις από VST instruments.Το τελικό ρεμίξ έγινε στο CUBASE, αφού προηγουμένως τη ζωγραφισμένη βάση εκκίνησης που έφτιαξα με το HighC την εισήγαγα κατά ομάδες ήχων και συμβάντων προς το πρόγραμμα μίξης.

HighC σπουδή Νο 7, επί τη ονομαστική εορτή ενός Πάλσαρ

αφιερωμένο στο δάσκαλό μου Θόδωρο Αντωνίου για τη γιορτή του


η ζωγραφική παρτιτούρα
Το κομμάτι "ζωγραφίστηκε" πρώτα στο HighC και κατόπιν κατά ομάδες ηχοχρωμάτων ή συμβάντων το εξήγαγα και το επεξεργάστηκα κάνοντας τη μίξη στο CUBASE.

HighC με ... ύφος, αλλά πώς;

Θα ήθελα να κάνω δυο παρατηρήσεις που αφορούν στο HighC και μόνον:
1. Οι περιορισμένες κυματομορφές και οι περιβάλλουσές του κάνουν τα κομμάτια να μοιάζουν. Και τι παράξενο: το πιάνο έχει ένα ηχόχρωμα, ο Chopin με τον Liszt δεν μοιάζουν όμως καθόλου!
2. Αν δεν χρησιμοποιήσει κανείς το HighC "γραφικά", αλλά MIDI, γιατί τότε να μην δουλέψει με ένα SoftSynth που έχει και μεγαλύτερο έλεγχο;

απόσπασμα από σχόλιο του Δημήτρη Συκιά σε προηγούμενο ποστ

Δημήτρη, νομίζω ότι τα ερωτήματα που έθεσες για το HighC σε ό, τι αφορά το ηχόχρωμα τα έχεις απαντήσει ήδη κατά ένα μεγάλο μέρος, δια της ιδίας της ρητορικής διατυπώσεώς των. Απλώς, παραπληρωματικά, έχω διάθεση να επεκταθώ και γι αυτό δεν σου απαντώ μεσώ των σχολίων, αλλά εδώ με ένα εκτενές ποστ. Ίσως και γιατί θεωρώ το θέμα σημαντικό που με οδηγεί έμμεσα σε έναν παράλληλο προβληματισμό.

Όντως οι κυματομορφές που διαθέτει δεν έχουν την ποικιλία που συναντά κανείς σε ένα soft synth. Γι αυτό σε καμμία περίπτωση το HighC δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ηχοχρωματική παλέτα, όπως πχ το ABsynth, ακόμα δε περισσότερο δεν μπορεί να υποκαταστήσει πλατφόρμες όπως το Kodact player που χειρίζονται ηχογραφημένα δείγματα ακουστικών οργάνων, ειδικά μάλιστα αν, όπως λες, χρησιμοποιηθεί όχι "γραφικά", αλλά ως midi. Αν κάποιος βέβαια το θελήσει, μπορεί με πολύ πειραματισμό να κατασκευάσει με το HighC πρωτότυπα ηχοχρώματα, ή και προσομοιωμένα.

Η μέθοδος είναι απλή: συνδυασμός διάφορων κυματομορφών και περιβαλλουσών , "πειραγμένων" ή μη, και κατόπιν "επιλογή όλων" και δημιουργία ενός νέου ενιαίου wav με την εντολή effects/make as wav. Ή και μεμονωμένα, να αναδιαμορφώσει-παραλλάξει κάποιος μία κυματομορφή και να τη συνδυάσει με κάποια από τις έτοιμες περιβάλλουσες, ή με κάποια περιβάλλουσα που ο ίδιος θα διαμορφώσει. Όμως, η όλη διαδικασία, θα εξυπηρετήσει περισσότερο έναν νοσταλγικό ρομαντισμό, παρά την ουσία. Διότι οι επαγγελματίες sound makers ή designers που δουλεύουν προς αυτή την κατεύθυνση, δουλεύουν με πλατφόρμες πανίσχυρες, όπως το ABsynth που αναφέραμε, και τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά.

Αλλά ας λοξοδρομήσουμε λίγο και ας ασχοληθούμε με το σημαντικό ζήτημα που θέτεις:
«Και τι παράξενο: το πιάνο έχει ένα ηχόχρωμα, ο Chopin με τον Liszt δεν μοιάζουν όμως καθόλου!»
Αυτό πιστεύω συμβαίνει, διότι η εντύπωση που αφήνει το βασικό (εκ κατασκευής) ηχόχρωμα ενός οργάνου (και οι παραλλάξεις του που γεννώνται από τρόπους παιξίματος) είναι ουσιαστικά δευτερεύουσα εντύπωση, ενώ πρωτεύουσα εντύπωση είναι ένα συνολικότερο ηχόχρωμα που αναδύεται - να το ονομάσουμε ηχόχρωμα/περίβλημα - το οποίο επηρεάζεται από τη δράση που θα δημιουργήσει ένας συνθέτης μέσω της υφής των συνθέσεών του. Το ύφος λοιπόν διαμορφώνει αυτό το ηχόχρωμα-περίβλημα, και σ’ αυτό διαφέρει ο Σοπέν από τον Λιστ. Λέγοντας λοιπόν: «οι περιορισμένες κυματομορφές και οι περιβάλλουσές του κάνουν τα κομμάτια να μοιάζουν», νομίζω, έμμεσα εννοείς και το ότι απλώς όταν συνθέτουμε με το HighC δεν έχουμε ακόμα τιθασεύσει το μέσον έτσι ώστε να παράγουμε διαφορετικό ύφος. Και επειδή το HighC δεν είναι ένα μέσον-αυτοσκοπός (μπορεί βέβαια κάποιος να το δει και έτσι), αλλά είναι και ένα εργαλείο για την κατασκευή ενός προπλάσματος το οποίο θα μπορούσε να μεταγραφεί κατόπιν για ορχήστρα, ο προβληματισμός μας πρέπει να είναι γενικότερος. Θεωρώ λοιπόν, ότι ο εμπνευστής της πλατφόρμας Ιάννης Ξενάκης έχοντας δημιουργήσει, ως πρωτοπόρος, ένα συγκεκριμένο ύφος με το εργαλείο αυτό (επαναλαμβάνω, το εργαλείο με τη διττή του υπόσταση, ως αυτεξούσιο όργανο και ως εργαλείο κατασκευής προπλασμάτων), ουσιαστικά μας καταπίνει, όπως με τον ίδιο τρόπο κατάπιε ο Σένμπεργκ μια σωρεία ελασσόνων μιμητών, οπαδών, όπως θέλεις πες το. Η αναζήτηση μιας γλώσσας άλλης, και όχι της προφανούς που μας έχει διδάξει ο Ξενάκης και που βασίζεται στην κίνηση μεγάλων ηχητικών όγκων, με την χαρακτηριστική εμμονή της στην δημιουργία θεματικότητας βασισμένης όχι στα «παλαιά μέσα» όπως η μελωδία αλλά στα ηχητικά γεγονότα, η αναζήτηση λοιπόν μιας άλλης γλώσσας, είναι το ζητούμενο.

Μοιραία βλέπω να ενσκύπτει η αναγκαιότητα κατ’ αρχάς της αποσύνδεσης των εννοιών "μεγάλοι όγκοι", "μεγάλες ιδέες*", "μακροσκελή έργα". Πιστεύω ότι με την "Αρνητική Προσευχή" αποσύνδεσες τα δύο πρώτα από το τρίτο.

* Ίσως και αυτή είναι η αιτία που προσπάθησα με το βίντεο της Σάρισσας να απαλλάξω την ηχητική του έργου από τον όποιον φόρτο μεγαλοϊδεατισμού. Αυτό βέβαια δεν είναι αρκετό, όταν μάλιστα γίνεται με εξωμουσικά μέσα, όπως είναι η εικόνα. Θα μπορούσα, άραγε, να βάλω ως εικόνα και ένα απόσπασμα μιας ταινίας της Βασιλειάδου; Όχι, βέβαια, αν και θα είχε πλάκα. Το βιντεάκι που έφτιαξα έχει και αυτό ένα ύφος, ίσως λόγω της αμεσότητας των εικόνων πιο απτό από της μουσικής μου. Αλλά το μουσικό ύφος δεν χρειάζεται τα δεκανίκια της εικόνας -δεν ξέρω όμως αν οι "ιαχές" των φιλάθλων της Μαντζεστερ στάθηκαν ικανές να αντιστρέψουν τα βαρύγδουπα clusters της χορωδίας, ή αν οι έμμονες φράσεις του "ηλεκτρονικού κέρατος" προσέδωσαν θεματική σαφήνεια.

Από κει και πέρα, η θεματικότητα δεν πρέπει να δημιουργείται μόνον μέσα από τα ηχητικά γεγονότα, (κάτι που, πέραν μιας συνολικής αρμονικής κατεύθυνσης, επίσης επιτυγχάνεις με το ostinato σου στην Αρνητική Προσευχή - και το παράξενο είναι ότι αρκεί έστω και ένα ostinato με τις αναφορές του στο "παλαιό" ύφος για να δώσει μια φρεσκάδα).

Αυτές λοιπόν οι δύο βασικές κατευθύνσεις αν αλλάξουν με επιτυχία, τότε η περί του ύφους άποψη και το ύφος καθ' αυτό θα αλλάξει προς το ποικιλότερον και τα έργα θα αρχίσουν να διαφέρουν.

HighC σπουδή Νο 6, σάρισσα στ' όνειρο ενός αγοριού

η ζωγραφική παρτιτούρα

Η σπουδή αυτή γράφτηκε επί τω εορτασμώ της αναβάθμισης του HighC από δοκιμαστικό σε προφέσιοναλ, έναντι μόλις 29,99€. Έχω δε αρχίσει να συμπαθώ τον κατασκευαστή του, ονόματι Thomas Baudel - ομοιάζει ρομαντικός, ίσως και δονκιχωτικός - πάντα πρόθυμος συζητητής στο φόρουμ του και βεβαίως χέλπ ον λάιν. Άραγε εκτός από τον Δημήτρη Συκιά και εμένα κι άλλους πεντ' έξι, ασχολείται κανείς με αυτό το πρόγραμμα;

Κι όμως ο πρώτος εμπνευστής του πατριάρχη αυτού του τύπου προγραμμάτων (της ΠΟΛΥΑΓΩΓΙΑΣ), ο Ιάννης Ξενάκης, πίστευε ότι με την εξέλιξη της τεχνολογίας, προγράμματα βασισμένα στη λογική "ζωγραφίζω τη μουσική" θα έδιναν τη δυνατότητα στον καθένα, κυρίως μάλιστα στους μη μουσικούς με τη συμβατική έννοια, να χαρούν και να εξερευνήσουν τη μουσική δημιουργία, κι ίσως-ίσως κάποτε η σύνθεση με αυτή την "ζωγραφική" μέθοδο να έσπαγε τα στεγανά τού να είναι η μουσική δημιουργία προνόμιο ειδικευμένων και σπουδασμένων. Ίσως μάλιστα, αν αυτού του τύπου τα προγράμματα έμπαιναν από νωρίς στην γενική παιδεία, από το νηπιαγωγείο κιόλας, τότε κάποτε - άμποτε, θα γινόταν η ονειρεμένη σύγκλιση του μελλοντικού ερασιτέχνη συνθέτη με τον τωρινό επαγγελματία, και θα φτάναμε, λέει, σε μία παγκόσμια κοινωνία όπου όλοι θα ήταν "και συνθέτες".

Το κομμάτι αυτό το έστησα ζωγραφίζοντάς το στο HighC. Με τα προνόμια του προφέσιοναλ γιούζερ εξήγαγα τις διάφορες ομάδες γεγονότων-κυματομορφών ως wav και με τη βοήθεια του CUBASE συνδύασα αυτό το υλικό με δείγματα (samples) φωνητικών εφέ. Με τα λίγα ... περσικά που γνωρίζω, έκανα και τη μίξη.

HighC, σπουδή Νο 5, πανηγυριώτικο

η ζωγραφική παρτιτούρα

HighC, σπουδή Νο 4, νυχτερινή φανφάρα

η ζωγραφική παρτιτούρα

Στη σπουδή αυτή γίνεται μια προσπάθεια αξιοποίησης κυματομορφών και περιβάλλουσων που προσομοιάζουν ήχους χάλκινων πνευστών. Οι ήχοι αυτοί κατασκευάστηκαν με βάση κυρίως κυματομορφές τύπου additive (κατασκευασμένες με προσθετική διαδικασία), όπως η trumpet και η trombone. Χρησιμοποιήθηκαν διάφορες περιβάλλουσες που αποδίδουν πειστικά συνήθεις ενέργειες των χαλκίνων, κυρίως η effect/bell, οι base/smooth, attack, up, fast up, brass, καθώς και οι complex/smooth pulse και attack pulse. Επίσης, κάποιες στικτές πινελιές από ατμοσφαιρικούς ήχους κρουστών, βασισμένων σε κυματομορφές noice (θορύβου)/noiceBand, με κατάλληλες περιβάλλουσες που τονίζουν την ατάκα και κρατούν τον απόηχο, όπως οι granular (κοκκώδης)/bell, modulated/bellFM, και βεβαίως η base/percussive.

HighC, σπουδή Νο 3

η ζωγραφική παρτιτούρα
Στη σπουδή αυτή χρησιμοποιούνται οι κυματομορφές sine, triangle, διάφορες noiceBands, aBell, FMbassoon και FMclarinet, συνδυαζόμενες με τις περιβάλλουσες smooth, attack, percussive, smoothPulse, attackPulse, bellFM, woodFM και bellEffect.

Η ζητούμενη ατμόσφαιρα ήταν να σκηνογραφηθεί ηχητικά ένα νυχτερινό τοπίο αρχαίου δράματος.

High C, σπουδή No 2, SINE-modulation bell-percussive-FMreedBassoon

Το φλέρτ με το κιτς, όταν δεν είναι αναπόφευκτο, είναι διασκεδαστικό.

Η σπουδή Νο 2, βασίζεται και πάλι στη χρήση της κυματομορφής SINE (ημιτονοειδής), και περιορίζεται στις περιβάλλουσες (envelopes) modultion bell, percussive και FM reed bassoon.

Κατά τα άλλα, το "συμβατικό" δομικό υλικό, ως προς τη ρυθμική του οργάνωση, απαρτίζεται από 2 μέτρα 10/8ων, ρυθμικός κύκλος που στην αραβοπερσική ορολογία του μακάμ ονομάζεται "ακσάκ-σεμάυ", βάση για χορευτικές φόρμες. Και η μελωδία, απαρτίζεται από τέσσερεις φρασούλες κεντημένες πάνω στον ρυθμικό καμβά, αναδεικνύοντας δύο πεντάχορδα,

ένα χρωματικού γένους: re - mi (-1/4) - fa# - sol - la

και ένα διατονικό: do - re - mi (-1/4) - fa - sol.

Η εναλλαγή τους είναι : χρωματικό - διατονικό -χρωματικό, και η μελωδική αυτή εναλλαγή φράσεων ονομάζεται "μακάμ χουμαγιούν".

"Χουμαγιούν είναι λέξις περσική και έχει δύο σημασίας, Β α σ ι λ ι κ ό ν και Π α λ α τ ι ν ό ν. Και ο Ιωάννης Κουκουζέλης ωνόμασεν εν εκ των Χερουβικών αυτού Παλατινόν, επειδή είναι ήχος πλάγιος του Β'.", σημειώνει ο Παναγιώτης Κηλτζανίδης στο θεωρητικό έργο του "ΜΕΘΟΔΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ", έκδοση 1881.

Το πρώτο δίμετρο του "συμβατικού υλικού" εκτίθεται απλά με ήχους percussive, ενώ στην επαναληψή του, αφενός ντουμπλάρεται ψηλά από τον εαυτό του, και αφετέρου μια FM reed Bassoοn εκτενής περίσπαστη καμπύλη γραμμή πλέκεται ακολουθώντας την μελωδία.

Το effect που διαδέχεται το "συμβατικό υλικό" (μετά τα 4 μέτρα των 10/8ων) αποτελείται από συνένωση φράσεων (πιο σωστά patterns) του συμβατικού υλικού συμπυκνωμένων χρονικά και απλωμένων σε όλη την έκταση. Στο φόντο αυτό δεσποτικά επικάθονται αργές φράσεις με modulation bell, μία χρωματική και ένα διατονικό αρπέζ, ενώ συμπυκνωμένο χρονικά ακούγεται στο βάθος και το μελωδικό θέμα.

High C, σπουδή No 1, SINE-default-smooth-bell

Πριν από λίγες μέρες εντυπωσιάστηκα ακούγοντας ένα ηλεκτρονικό κομμάτι του Δημήτρη Συκιά σε αυτό το ποστ. Είναι φτιαγμένο με το πρόγραμμα HighC που βασίζεται στην Πολυαγωγία του Ιάννη Ξενάκη. Ζωγραφίζεις τους ήχους, από τα θεμελιώδη ηχητικά στοιχεία που είναι οι κυματομορφές, μέχρι τη φόρμα. Η εμπειρία μου, σε αντίθεση με τον Δημήτρη, είναι πολύ φτωχή σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Ωστόσο, ενθουσιάστηκα τόσο με το HighC, που αποφάσισα να το μελετήσω και ως εκ τούτου θα πρέπει να γράψω μια μεγάλη σειρά από ... μικρές σπουδές. Σκοπεύω να τις παραθέτω, όχι για τα εύσημα, αλλά για να υπάρχουν κάπου συγκεντρωμένες και στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου που ίσως βρίσκεται στο ίδιο στάδιο με μένα.

Η σπουδή λοιπόν No 1, SINE-default-smooth-bell, είναι φτιαγμένη αποκλειστικά με την waveform/κυματομορφή sine, περιορίζεται στο συνδυασμό τριών envelopes, όπως περιέχονται στον κατάλογο της library του προγράμματος, την default, την smooth και την bell. Την γραφική (ίσως και "γραφική") παρτιτούρα μπορείτε να την δείτε κάνοντας κλικ στην φωτογραφία στο πάνω αριστερό μέρος του ποστ. Το μουσικό αποτέλεσμα το ακούτε τρέχοντας το παρακάτω βίντεο.